Uncategorized

Antiracisme

Waardoor worden antiracisten gemotiveerd? Als je daar over gaat nadenken blijken en vele verschillende motieven voor te bestaan en het is zeer verhelderend om te proberen die te achterhalen en te formuleren. Uitgangspunt hierbij moet zijn dat antiracisten mensen zijn die racisme bestrijden. Het is aannemelijk dat racisme van alle tijden is en in zoverre is het dus een “normaal” verschijnsel. Misschien heeft het ook een rol gespeeld in de evolutie. Gemeten naar de huidige maatstaven was de Europese cultuur van de 19e eeuw zonder meer racistisch, met dien verstande dat men vrij algemeen meende dat sommige mensenrassen superieur zijn aan andere. Er waren wel mensen, zoals Johann Gottfried Herder, die een andere mening waren toegedaan, maar die hielden zich niet rechtstreeks bezig met de bestrijding van het racisme, zodat je ze geen “antiracisten” kunt noemen.

            Een belangrijke gebeurtenis in verband met de geschiedenis van het racisme was de Tweede Wereldoorlog. Anders dan men tegenwoordig vaak denkt voerden de geallieerden deze oorlog niet om het racisme te bestrijden (Churchill was naar huidige maatstaven ook een racist). Het antiracisme ontstond pas tijdens de nasleep van deze oorlog, in de tijd van de bewustwording van de holocaust, de dekolonisatie, de apartheid en de civil rights movement.

            Er valt op de antiracisten veel kritiek te leveren, maar één ding kan men redelijkerwijze niet ontkennen: zij hebben een punt. Het is niet eenvoudig te formuleren wat dit punt precies is, maar dat lukt beter als we niet proberen te formuleren waar antiracisten tégen zijn, maar waar zij vóór zijn, althans in het ideale geval. Het gaat dan om gelijkwaardigheid van mensen van een verschillend zogenaamd ras. Maar persoonlijk heb ik het gevoel dat we hiermee de kern van de zaak nog niet te pakken hebben. Want wat is gelijkwaardigheid? Het gaat hier niet om gelijke behandeling, want die heeft alleen maar betrekking op de wijze waarop de buitenwereld zich tegenover een persoon gedraagt. Het gaat hier ook om hoe iemand zich zelf voelt. Een mens heeft bij zijn geboorte het recht meegekregen te bestaan, dat geldt voor anderen, maar dat geldt ook voor hem zelf. Erg mooi werd iets soortgelijks geformuleerd door de apostel Paulus: voor God zijn alle mensen gelijk.

            Volgens mij is de strijd van de antiracisten, dus de strijd voor gelijkwaardigheid van mensen van een verschillend zogenaamd ras, volledig uit de hand gelopen. Zo gaat het bijna altijd bij een vijandige strijd tussen twee partijen: ook als deze begint met hoge idealen verwordt hij bijna altijd tot een strijd om te winnen van de gehate tegenpartij. Alle oorlogsmechanismen treden in werking. En dit ziet men bij een groot deel van de huidige antiracisten: zij streven er niet alleen naar niet door andere (zogenaamde) rassen te worden overheerst, maar zij zijn een strijd om de macht begonnen en streven er naar zelf andere rassen te overheersen.