Een voorbeeld: Merkels “Wir schaffen das”

Op 31 augustus 2015 zei de Duitse Bondskanselier Angela Merkel tijdens een persconferentie: “Wir haben so vieles geschaft. Wir schaffen das”. Zij deed deze uitspraak, die een vastberaden bevestiging was van de Willkommenskultur, na een bezoek aan een opvangcentrum voor vluchtelingen.

Er is over weinig politieke onderwerpen zo gespeculeerd als de vraag wat Merkels motivatie was bij die uitspraak. Dit des te meer daar ze zelf zeer weinig over haar persoonlijke gevoelens en motivaties loslaat. Achteraf beschouwd speelden de volgende motivaties bij haar mogelijk een rol:

  • Christelijke naastenliefde. Zo heeft Merkel eens gezegd: “Onze lieve heer heeft deze mensen op ons pad gebracht”. <waar?>
  • Voldoen aan het door de EU afgesproken liberale beginsel van vrij verkeer van goederen, diensten en personen. 
  •  Proberen het racisme van Hitler recht te zetten. Laten zien dat Duitsland nu weer op het rechte pad is.
  • Duits schuldgevoel. Het willen brengen van een offer als boetedoening.
  • Idealisering van rasvermenging. Ten dele is dit een omdraaiing van de ideeën van Hitler en ten dele een voortzetting van oudere ideeën over het ontstaan van een superieur euro-aziatisch-negroïde ras. 
  • Hekel aan de Duitse cultuur. Dit sentiment werd later onder woorden gebracht door onder andere: ……….. 
  • Voortzetting van het communistische streven naar internationale solidariteit tussen arbeiders (dus uitgaande boven nationalisme).
  • Vers bloed importeren in het Germaanse ras (tegen inteelt). Dit werd door Schauble naar voren gebracht: …………. 
  • Persoonlijke overwegingen: Angela Merkel is opgegroeid in de DDR, invloed van haar vader was Luthers predikant, waaschijnlijk had ze de behoefte een “Macher” te zijn evenals haar politieke voorbeeld Helmut Kohl.
  • Oorlogstrauma’s. Hiermee bedoel ik irrationele reacties op de  Tweede Wereldoorlog, bijvoorbeeld een starre, reflexmatige omkering van de ideeën van Hitler (door hun starheid niet meer functioneel). 

Daarnaast speelden nog vele minder primaire motivaties mogelijk een rol, zoals partijpolitieke overwegingen: behoefte de eigen partij (en de eigen visie) te profileren, streven bepaalde andere partijen niet in de kaart te spelen,  toekomstige verkiezingen, coalitievorming, enz. 

Opmerking: de precieze bronnen zullen later worden toegevoegd.